Skórę moczono przez kilka dni w wodzie wapiennej i usuwano sierść przez
zeskrobywanie ostrym narzędziem, następnie znowu moczono, garbowano
substancją roślinną i suszono na drewnianych ramach.

Po tych zabiegach, na koniec, żeby skóra była gładka, skrobało się ją ciężkim nożem,
a następnie ścierano pumeksem, zaś w okresie późniejszym wybielano, posypując
warstwą sproszkowanej kredy. Tym sposobem skóra stawała się miękka, elastyczna
i biała.

Tak przygotowaną skórę zaczęto nazywać pergaminem. Był to materiał najtrwalszy
ze wszystkich dotychczas wynalezionych. Miał on dużo większe zalety od papirusu,
przede wszystkim był trwalszy, gładszy i jaśniejszy, a co najważniejsze do pisania
i iluminowania nadawały się obie strony.

Początkowo używano go w formie zwoju, to właśnie stało się przyczyną jego małej
popularności, zwój papirusowy mógł być o wiele dłuższy od pergaminowego, gdyż
ten drugi był ograniczony wielkością skóry.

Pergamin zyskał popularność dopiero gdy przyjął postać kodeksu. Można go było
łatwiej składać i nie łamał się przy zszywaniu.